Odbiór telewizji satelitarnej

Równolegle do klasycznego, naziemnego odbioru radia i telewizji występuje odbiór satelitarny. Do odbioru satelitarnego jest przeznaczony zakres SHF od 3GHz do 30GHz. Dzięki dużej szerokości pasma jest możliwa duża ilość kanałów transmisyjnych. W ostatnich latach burzliwego rozwoju telewizji satelitarnej została bardzo skutecznie rozwinięta mikrofalowa technika antenowa. Chociaż jej początki sięgają techniki linii radiowych i techniki radarowej. Strona naukowo-teoretyczna mikrofalowej techniki antenowej opanowała już chyba wszystkie zagadnienia podstawowe. Obecnie główny nacisk jest skierowany na aspekty technologiczne, w szczególności na technologię półprzewodnikową elementów elektronicznych.

Już od połowy lat czterdziestych istniały pierwsze propozycje zastosowania satelitów - jako stacji przekaźnikowych - do przesyłania informacji przy "połączeniu wzrokowym" między anteną nadawczą i odbiorczą. Do tego celu satelity nadają się doskonale. Składają się one z urządzenia odbiorczego i nadawczego (tzw. transponder). Sygnał jest doprowadzany do urządzenia odbiorczego satelity z naziemnej stacji radiowej w zakresie częstotliwości łącza nadającego do góry (up-link). Przy transmisjach radiodyfuzyjnych naziemna stacja radiowa otrzymuje sygnał ze studia. W satelicie sygnał jest odbierany, przekształcany, wzmacniany i za pomocą urządzenia nadawczego nadawany do określonego obszaru Ziemi (łącze do dołu wzgl. down-link). Technika ta do dzisiaj rozwija się bardzo burzliwie. Bezpośrednie doprowadzanie sygnałów radiowych za pomocą satelitów okazało się bardzo korzystne, w szczególności przy wykorzystaniu tzw. satelitów geostacjonarnych (synchronicznych).



Satelity

Satelity geostacjonarne znajdujące się nad równikiem Ziemi w odległości 35634km nad jej powierzchnią, tzn. na orbicie z promieniem około 42000km, lecą z prędkością około 11000km/h z zachodu na wschód. Przy tych warunkach prędkość kątowa satelitów jest równa prędkości obrotowej Ziemi. Taki satelita wydaje się - z punktu widzenia obserwatora znajdującego się na powierzchni Ziemi - "być nieruchomym" nad równikiem. Anteny odbiorcze na Ziemi nie muszą więc ciągle nadążać (być naprowadzane) za takim nadajnikiem satelitarnym. Są one montowane na stałe i tylko raz dokładnie ukierunkowywane. Wyjątkiem są tutaj bardzo duże i silnie ogniskujące anteny z dużym zyskiem, które muszą być naprowadzane z powodu nieuniknionych małych wahań parametrów orbity satelity.

Określenie "satelita telekomunikacyjny" (łącznościowy) jest pojęciem nadrzędnym. Rozróżnia się następujące grupy satelitów:
- satelity telekomunikacyjne (przesyłanie rozmów telefonicznych, programów telewizyjnych, danych),
- telewizyjne satelity dystrybucyjne (dystrybucja programów telewizyjnych, np. do sieci kablowych, anten zbiorowych i indywidualnych),
- DBS - Direct Broadcast Satellite (satelity do bezpośredniej transmisji radia i telewizji do abonenta),
- satelity łączności lotniczej, radiowej i nawigacyjne
- satelity przekaźnikowe
- satelity wojskowe
- satelity amatorskie

Dla telewizji i radia znaczenie mają trzy pierwsze satelity. Dwa pierwsze typy są już w praktycznym użyciu od dłuższego czasu i cieszą się rosnącą popularnością. Trzeci jest satelitą wielkiej mocy nadawczej przewidzianym pierwotnie wyłącznie do bezpośredniego zasilania programowego przy najmniejszych nakładach dotyczących strony odbiorczej. Te typy satelitów nie osiągnęły jednak pierwotnie planowanego znaczenia. Przyczyna zawiera się w niekorzystnych technicznych relacjach parametrów, drogiej metodzie transmisji z nierozpoznawalnymi przez abonenta zaletami i z bardzo ograniczoną ofertą programową (poza odbieralnymi z innych satelitów). Do takiego stanu rzeczy doprowadził również burzliwy rozwój techniki odbiorczej. Dzisiaj satelity dystrybucyjne można odbierać za pomocą sprzętu, jaki kiedyś planowano dla DBS. Prawdziwy boom satelitarnej techniki odbiorczej powstał na bazie satelitów telekomunikacyjnych i dystrybucyjnych TV, po umożliwieniu swobodnego odbioru tej kategorii satelitów. Satelity te istnieją w bardzo dużej ilości i z bardzo obszerną ofertą programową.

Transmisje satelitarne nie są już obecnie ograniczone tylko do TV, bardzo często przesyła się programy radiowe (stereo i mono). W każdym satelitarnym kanale TV jest możliwe przesyłanie obok fonii telewizyjnej również wielu innych podnośnych dźwięku za pomocą tzw. metody Wegenera. Dzięki takiemu rozwiązaniu jest realizowany dobry odbiór fonii z jakością FM w wielu językach i stereofonicznie jako dźwięku towarzyszącego telewizji oraz odbiór samodzielnych programów radiowych. Zupełnie nową kategorię tworzą transmisje cyfrowe programów radiowych i telewizyjnych. Tutaj przechodzi się niestety coraz częściej do kodowania programów. Płatne pakiety są dobrym rozwiązaniem dla nadawców, lecz niekoniecznie dla odbiorców, którzy muszą płacić abonament za odbiór takich programów.

Istnieje tylko jedna geostacjonarna orbita satelitarna nad równikiem, na której muszą być umieszczone wszystkie satelity geostacjonarne. Istnieją tutaj międzynarodowe porozumienia; każdemu satelicie jest przydzielona odpowiednia pozycja, która odpowiada określonemu miejscu nad długością kątową Ziemi. Ponadto na każdej pozycji orbitalnej można umieścić kilka satelitów. Wraz z dalszym rozwojem telekomunikacyjnej techniki satelitarnej gęstość obłożenia orbity geostacjonarnej będzie coraz większa. Satelity mogą nadawać na jednakowych częstotliwościach, zatem nie mogą być stosowane anteny bardzo małe (z małym ogniskowaniem). Ponadto anteny z większą kierunkowością zapewniają lepszy odbiór w trudnych warunkach atmosferycznych.


Wykaz częstotliwości satelitarnych

W tabeli dokonano przeglądu istotnych obecnie zakresów częstotliwości. Obecnie na orbicie geostacjonarnej znajduje się wiele satelitów, które nadają różnorodne programy telewizyjne i radiowe do określonych obszarów ziemi. Same satelity, ich parametry i obłożenie programowe podlegają częstym i ciągłym zmianom. Aktualne stany można uzyskać z odpowiednich czasopism fachowych oraz aktualnych materiałów renomowanych producentów anten. W przeciwieństwie do naziemnej techniki odbiorczej, przy projektowaniu której za podstawę muszą służyć ciągle odpowiednie pomiary na miejscu odbioru, przy odbiorze satelitarnym projektowanie względnie koncepcja instalacji odbiorczej są możliwe stosunkowo prosto w bardzo dokładny sposób czysto obliczeniowy. Z mocy nadawczej względnie gęstości strumienia mocy odbieranego satelity można określić dla zadanej jakości odbioru (C/N - stosunek nośna / szum) niezbędną średnicę anteny i współczynnik szumów instalacji odbiorczej. Omawianie tych zagadnień przekracza jednak ramy niniejszego opracowania. W codziennej praktyce najczęściej wystarczy doświadczenie instalatora lub obserwacja wielkości anteny u sąsiada. Odpowiedni dobór wielkości anteny zapewnia bardzo dobrą jakość i bezpieczeństwo odbioru. Jeżeli średnicę anteny zredukuje się z 0,9m do 0,6m, wówczas zysk anteny zmniejsza się o co najmniej 3dB. To zaś oznacza, że w przypadku małej rezerwy w stosunku do progu FM (decydującego o jakości obrazu) należy się liczyć z chwilowym pogarszaniem się odbioru. Przez stosunkowo duże odcinki czasu odbiór będzie jednak dobry. Gęstość strumienia mocy zmienia się także w zależności od regionu; we wschodnich regionach Polski potrzebne są większe anteny.



Instalacja odbiorcza

Zasadniczo instalacja odbiorcza dzieli się na trzy istotne grupy:
- antena odbiorcza (przede wszystkim antena paraboliczna w różnych modyfikacjach, w tym offsetowa),
- jednostka zewnętrzna (konwerter w różnych wykonaniach i części dodatkowe),
- jednostka wewnętrzna (tuner, urządzenia stacji czołowej, odbiornik TV z tunerem satelitarnym).

Antena odbiorcza musi mieć wymagany zysk i wystarczającą kierunkowość. Jednostka zewnętrzna przemienia odbierany zakres częstotliwości SHF względnie wiele zakresów częściowych na pierwszą częstotliwość pośrednią od 950 do 2150MHz, która jest przesyłana za pomocą jednego lub kilku kabli do jednostki wewnętrznej. Ta zaś służy do wyboru kanału z częstotliwości pośredniej (selektor kanałów) i do demodulacji FM. Na wyjściu otrzymuje się pasmo podstawowe (zakres częstotliwości wizyjnych, system PAL, Secam lub NTSC, podnośna fonii, dane). Tradycyjne pasmo podstawowe np. w systemie kolorowym PAL jest doprowadzane albo łącznie (sygnał composite), albo ze składowymi (R, G, B, Y, U, V, fonia, czasami dane) do telewizora bezpośrednio (złącza audio/video, SCART) lub za pomocą modulatora jest przenoszone w konwencjonalnym standardzie na dowolny niezajęty kanał (najczęściej kanał UHF 30 do 40).

W antenowych instalacjach zbiorowych przy małej liczbie abonentów pierwsza p.cz. satelitarna może być rozdzielana we właściwy sposób do abonentów (tzw. instalacje sąsiedzkie). Technika instalacyjna abonenta odpowiada przy tym stosowanej przy odbiorze indywidualnym, tzn. każdy posiada odbiornik satelitarny i może wybierać swoje programy z satelity. Przy odbiorze wielu satelitów z odpowiednią różnorodnością programów w AIZ jest realizowana obróbka każdego kanału satelitarnego i dalsze przesyłanie w tradycyjny sposób.



Antena satelitarna

Wielkość reflektora anteny satelitarnej, jej ognisko i ukształtowanie promiennika w konwerterze muszą być dobrze dobrane w celu optymalnego wspólnego funkcjonowania. Jeżeli ogniskowanie promiennika jest za duże dla danej wielkości reflektora, wówczas właściwie jest oświetlana tylko odpowiednio mała część reflektora i zysk całkowity anteny jest za mały (gorszy współczynnik wykorzystania powierzchni). Jeżeli jednak ogniskowanie promiennika jest stosunkowo małe (duży kąt otwarcia charakterystyki pierwotnej), wówczas znaczne części energii pierwotnej są wypromieniowywane poza krawędzią reflektora (overspill) i znikają z kierunku promieniowania głównego - skutkiem jest zbyt mały zysk. Zysk całkowity anteny parabolicznej wynika z sumy zysku powierzchni (uwzględnienie współczynnika skuteczności powierzchni) i zysku promiennika.

Przy antenach parabolicznych promiennik konwertera LNB (Low Noise Box) jest umieszczany w ognisku anteny. LNB jest mocowany mechanicznie za pomocą wsporników. Przy centralnym umieszczeniu konwertera występuje częściowe zasłanianie powierzchni reflektora. Udział procentowy cienia pochodzącego z konwertera staje się odpowiednio większy przy mniejszych średnicach anten. Dlatego też zasilanie centralne jest stosowane w praktyce tylko przy stosunkowo dużych antenach parabolicznych, przy których cień konwertera jest procentowo nieznaczny i możliwy do pominięcia. Wady te są całkowicie wyeliminowane przy stosunkowo małych antenach dzięki zasilaniu offsetowemu. Przy tym reflektor jest kształtowany jako odpowiedni wycinek paraboli i LNB jest umieszczany całkowicie poza drogą promieni padających na reflektor. Współczynnik skuteczności anteny zmniejsza się jednak przy antenach offsetowych, ponieważ powierzchnia apertury jest mniejsza niż powierzchnia geometryczna. Jednak zalety zasilania offsetowego przeważają, w szczególności przy małych antenach.

Mniejsze oświetlenie na krawędziach reflektora oznacza zwiększenie tłumienia listków bocznych, z drugiej strony również wyraźny spadek zysku i przez to pogorszenie przeciętnej kierunkowości anteny. W praktyce odbioru satelitarnego można przyjąć, że anteny paraboliczne są optymalnie właściwymi typami anten (dotyczy to zarówno anten zasilanych centralnie, jak i offsetowo). Widać to zresztą w praktyce. Przy antenach parabolicznych należy wskazać również na to, że reflektor sam w sobie nie jest zależny od częstotliwości i polaryzacji. Te parametry są określane wyłącznie przez promiennik i elementy elektroniczne.

Dla wszystkich rodzajów anten parabolicznych nie istnieją elektryczne najwyższe granice zysku i kierunkowości (w przeciwieństwie do wszystkich innych typów anten). Granica tych właściwości jest określona wyłącznie przez wielkość anteny i zatem przez konieczne koszty. Główną właściwością przy satelitarnych antenach odbiorczych obok wymaganego zysku jest kierunkowość, która staje się coraz bardziej znacząca przy wielości odbieralnych satelitów i coraz bardziej zmniejszającym się odstępem pozycji orbitalnych. Tzn. anteny bezpieczne przyszłościowo muszą mieć minimalną kierunkowość (najlepiej jednak możliwie dużą), aby przy odbiorze wielu satelitów w jednakowym zakresie częstotliwości osiągać wymaganą selektywność określaną przez kierunkowość anteny.

Całkiem oczywistą zaletą przy odbiorze satelitarnym - w przeciwieństwie do odbioru naziemnego - jest to, że dzięki dużej kierunkowości satelitarnych anten odbiorczych nie istnieją żadne zakłócenia powodowane przez odbicia. Dzięki temu odbiór satelitarny jest preferowany przez to coraz bardziej, o ile tylko pożądane programy mogą być osiągane przez satelity.

Każda satelitarna antena odbiorcza musi być dokładnie ukierunkowana na satelitę. Wymagane jest ustawienie kąta wzniesienia (elewacji) i ustawienie w płaszczyźnie poziomej (azymut). Mocowanie anteny musi zapewniać takie ustawianie. Rozróżnia się tzw. zawieszenia azymut/elewacja i tzw. zawieszenia "polarmount". Pierwszy rodzaj służy do stałego ustawiania anteny na jednego satelitę, drugi rodzaj umożliwia odchylanie anteny do odbioru wielu względnie wszystkich dostępnych satelitów TV. Do zdalnego sterowania systemów "polarmount" jest jeszcze niezbędny siłownik antenowy w połączeniu z pozycjonerem. Pozycjonery występują jako samodzielne urządzenia, bądź też są częścią odbiorników satelitarnych. Pozycjonery umożliwiają automatyczne ukierunkowywanie anteny "polarmount" przy wywołaniu pożądanego programu (ponieważ wszystkie dane są zapamiętywane). W celu odbioru sygnałów z kilku satelitów w przypadku antenowej instalacji zbiorowej (AIZ) i sieci telewizji kablowej należy zastosować odpowiednio kilka anten ze specjalnym systemem zasilającym. Szczególnym przypadkiem równoczesnego odbioru sygnałów z różnych satelitów jest tzw. "zez". Rozwiązanie to polega na umieszczeniu dwóch konwerterów w ognisku i w jego pobliżu tej samej anteny. Tak bardzo często odbiera się sygnały z satelitów "Astra" i "Hot Bird" umieszczonych na bliskich pozycjach geostacjonarnych. Eliminuje się w ten sposób konieczność stosowania dwóch anten lub siłownika z pozycjonerem. Takie rozwiązanie jest ograniczone jedynie do zastosowań amatorskich.

Jeżeli przy systemie zasilającym kabel współosiowy z wtykiem są umieszczone na wolnym powietrzu w sposób niechroniony, to należy zastosować specjalne środki uszczelniające. Przy obudowach odpornych na warunki atmosferyczne obejmujących wszystkie elementy, takie dodatkowe środki nie są konieczne.



LNB - Konwerter

Do jednostki zewnętrznej poza anteną należy jeszcze kompletny system zasilający (potocznie nazywany konwerterem), który służy do przetworzenia energii SHF z ogniska anteny parabolicznej i do odpowiedniej przemiany w pierwszą p.cz. satelitarną na wyjściu. Właściwy konwerter (LNC - Low Noise Converter) służy do elektronicznej przemiany częstotliwości mikrofalowych na pierwszą p.cz. satelitarną i jest częścią LNB (Low Noise Box). LNC różnią się głównie pod względem współczynnika szumów i zakresu częstotliwości wejściowych.

Konwertery 1-wyjściowe
Obecnie stosuje się w zasadzie tylko konwertery pełnopasmowe (FULL-BAND, UNIVERSAL) przystosowane do odbioru sygnałów nadawanych w zakresach 10,70-11,70GHz i 11,70-12,75GHz. Najczęściej w sprzedaży występują konwertery z przełączaną częstotliwością heterodyny 9,75/10,60GHz. Przy takim konwerterze tunery satelitarne z głowicą pracującą w zakresie 950-2150MHz nie mają żadnych braków w odbiorze. Ponadto tuner satelitarny powinien mieć możliwość przełączania pasm za pomocą sygnału 22kHz. Polaryzację przełącza się napięciem 14/18V służącym do zasilania konwertera.

Dotychczasowe kryteria przełączania instalacji satelitarnej - 14/18V i 22kHz - bazują na sygnałach analogowych, które są po prostu doprowadzane z tunera do kabla współosiowego. Nowoczesne tunery satelitarne są przystosowane do pracy (sterowania) w systemie DiSEqC. Ta technologia wykorzystuje po raz pierwszy technikę cyfrową do sygnalizacji poleceń. Stąd też pochodzi nazwa Digital Satellite Equipment Control. Zasadę działania systemu DiSEqC przedstawiono na końcu opracowania.

Konwertery wielowyjściowe
Najpopularniejszym chyba konwerterem 2-wyjściowym jest "TWIN". Są to 2 niezależne konwertery w jednej obudowie. Ponieważ na każdym z wyjść można otrzymać sygnały obu polaryzacji, to dzięki takiemu konwerterowi można podłączyć do jednej anteny dwa tunery satelitarne (do każdego z wyjść 1 tuner). Takie rozwiązanie umożliwia niezależny odbiór programów. Konwerter "QUATRO" o 4 niezależnych wyjściach: 10,7-11,7GHz z polaryzacją V, 10,7-11,7GHz z polaryzacją H, 11,7-12,7GHz z polaryzacją V i 11,7-12,75GHz z polaryzacją H jest przeznaczony do instalacji sąsiedzkich z przełącznikami wielokrotnymi (multiswitchami) oraz do stacji czołowych TVK. Konwerter "QUAD" z wbudowanym multiswitchem 4/4 jest przeznaczony do odbioru na czterech pracujących niezależnie tunerach.

Promiennik i zwrotnica polaryzacyjna
W skład LNB wchodzą promiennik i przełącznik polaryzacyjny. Ponieważ obecnie rozpowszechniły się konwertery zintegrowane, stąd niewielu pamięta o tych bardzo istotnych elementach.

Promienniki służą do zbierania energii promieniowania w ognisku anteny odbiorczej i do przekształcania w falę rozchodzącą się w falowodzie. Ponieważ w praktyce chodzi o wszystkie wyobrażalne polaryzacje (liniowa; pozioma i pionowa oraz kołowa; prawo- i lewoskrętna), ogólnie jest stosowany tutaj falowód kołowy. W najprostszym przypadku otwarty na końcu falowód kołowy może służyć jako promiennik. Ponadto praktycznie stosowane są promienniki stożkowe, rowkowane i wielokrotne współosiowe różnie wymiarowane. Promiennik w swoim wymiarowaniu musi być dopasowany do anteny parabolicznej lub innych rodzajów anten. W najprostszym przypadku promiennik może być przymocowany bezpośrednio do LNC.

Przełączniki polaryzacji nie są obecnie stosowane w praktyce jako oddzielne urządzenia i dlatego pominiemy ich omawianie. Należy wspomnieć jedynie, że na początku rozwoju techniki satelitarnej występowały przełączniki mechaniczne, później pojawiły się magnetyczne. W obecnie stosowanych konwerterach zintegrowanych są stosowane wyłącznie przełączniki magnetyczne.



Odbiornik satelitarny

Konwencjonalne odbiorniki TV nie mogą obrabiać sygnałów satelitarnych pierwszej p.cz. w dotychczasowej technice układowej, zatem niezbędne są specjalne urządzenia. Odbiornik satelitarny ma zasadniczo zadanie, aby z doprowadzonej pierwszej p.cz. satelitarnej dokonać wyboru kanału (tuner, selektor kanałów), spowodować niezbędną selekcję i wzmocnienie oraz zdemodulować sygnał satelitarny modulowany częstotliwościowo. W ten sposób otrzymuje się pasmo podstawowe. To może odpowiadać dotychczasowym systemom naziemnym (Pal, Secam, NTSC), najczęściej jednak jest stosowana inna częstotliwość podnośna fonii głównej niż przy dotychczas stosowanych systemach naziemnych. Często są zawarte w paśmie podstawowym podnośne Wegenera. Przy dotychczasowym systemie np. PAL w najprostszym przypadku należy jeszcze zdemodulować podnośną fonii FM, aby otrzymać m.cz. Na odpowiednich złączach odbiornika jest zwykle do dyspozycji pasmo podstawowe oraz sygnały audio i wideo. Sygnały te mogą być doprowadzane np. bezpośrednio do odbiornika TV lub magnetowidu. Na występującym często wyjściu w.cz. jest do dyspozycji również remodulowany kompletny sygnał TV w kanale UHF zgodnym z normą naziemną.

Bardzo istotnym parametrem tunerów satelitarnych jest tzw. próg FM. Jeżeli powyżej progu FM wartość C/N zmienia się o 1dB, wówczas w taki sam sposób zmienia się również wartość S/N (stosunek sygnał / szum) o 1dB (proporcjonalność). Próg FM jest tym punktem, przy którym przy redukcji wartości C/N o 1dB odpowiada redukcja S/N o następny decybel ( razem 2dB). Charakterystyka przechodzi tutaj więc w zakres nieliniowy i poniżej progu FM nie jest już możliwy odbiór satelitarny. Już przed osiągnięciem progu FM są widoczne na ekranie zakłócenia ("rybki") i słyszalne trzaski w fonii. W celu uniknięcia strat jakości i zaniku odbioru należy dążyć do osiągnięcia 3 do 4dB powyżej progu FM. Próg FM przy nowoczesnych, wysokiej jakości odbiornikach leży przy 6...8dB. W przypadku instalacji zbiorowych należy dążyć do minimalnej rezerwy wynoszącej 5 do 6dB (C/N=14dB).

Coraz więcej programów jest nadawanych w wersji cyfrowej. Do ich odbioru potrzebne są specjalne tunery cyfrowe. Stare tunery analogowe nie zapewniają odbioru tego typu sygnałów. Dobry tuner cyfowy powinien zapewniać zarówno odbiór kanałów SCPC, jak i pakietów programowych. Najczęściej tunery cyfrowe nie są przystosowane do odbioru programów analogowych.



Cyfrowa technika DiSEqC

Nowoczesne systemy satelitarne mają coraz częściej znacznie szersze możliwości sterowania poszczególnymi elementami, niż produkowane przed kilku laty. Oprócz standardowego już przełączania polaryzacji napięciem 14/18V i pasma częstotliwości sygnałem 22kHz stosuje się sterowanie cyfrowe. Przesyłanie poleceń DiSEqC jest realizowane za pomocą kluczowania sygnału 22kHz. Sygnał 22kHz jest nakładany na napięcie zasilania konwertera. Technika DiSEqC działa według zasady Single-Master / Multi-Slave. Jedynym szefem (Master) w systemie jest odbiornik. Wszystkie inne elementy urządzenia, jak konwertery lub przełączniki wielokrotne (multiswitche) są poddanymi (Slaves). Tylko Master może wysyłać polecenia. Od poziomu 2.0 Slaves mogą również odpowiadać i potwierdzać otrzymane polecenia. Zbiór danych DiSEqC składa się z bajtu startowego (Header), bajtu adresowego i bajtu polecenia (Kommando). Dodatkowo może jeszcze występować bajt danych. Jedna sekwencja danych trwa około 54 milisekund.

* Bajt startowy określa, kto wysyła zbiór danych. To może być Master (polecenie) lub też w DiSEqC poziom 2.0 również Slave (odpowiedź).
* Za pomocą bajtu adresowego są powiadamiane bezpośrednio poszczególne elementy. Jeżeli wiele jednakowych elementów jest stosowanych w jednej instalacji, to istnieje wystarczająco adresów rezerwowych.
* W bajcie polecenia są przesyłane komendy sterujące (np. pasmo dolne, polaryzacja pozioma).
* Jeżeli jest niezbędne przesyłanie danych dodatkowych, wówczas nadaje się bajt danych.

Wewnątrz jednej instalacji elementy DiSEqC mogą być instalowane równolegle lub kaskadowo. Przy pracy równoległej wielu identycznych elementów (z jednakowym adresem DiSEqC) może na początku dojść do konfliktu, który rozwiązuje się przez odpowiednie przeprogramowanie odbiornika (Master). Ponieważ DiSEqC wysyła każde polecenie trzykrotnie raz za razem, to można podłączyć aż do trzech kaskadowanych elementów.
Elementy DiSEqC rozpoznaje się na pierwszy rzut oka po logo. Istnieje ono w zależności od poziomu w czterech różnych formach, przy czym wszystkie równoważnie mogą być stosowane obok siebie:
- standard (czarny napis),
- standard z dodatkowym tekstem: "Digital Satellite Equipment Control",
- inwersja (biały napis),
- inwersja z dodatkowym tekstem.

Obecnie napięcie zasilania konwertera wynosi jest przełączane i wynosi 14/18V. Gdy zostaną zastosowane tylko elementy DiSEqC, napięcie zasilające wyniesie 12V, ponieważ przełączanie polaryzacji (pozioma / pionowa) również jest przejmowane przez DiSEqC. Kompatybilność w fazie wprowadzania polega na tym, że DiSEqC pracuje również z dotychczasowymi napięciami 14 i 18V. Dzięki sygnalizacji niezależnej od poziomu napięcia (bez przełączania 14/18V) znikną znane problemy progu przełączania spowodowane spadkami napięć na przewodach. Poza tym większość konwerterów pracuje z wewnętrznym napięciem zasilania wynoszącym 12V. Dotychczas 6 z 18V jest przetwarzane w ciepło. Również odbiorniki zyskują na tej zmianie. Zasilacz może być mniejszy i potrzebuje mniej prądu.


autor: Aleksy Kordiukiewicz
AVAL - anteny, telewizja kablowa i dozorowa
Białystok ul. Kozłowa 4